«صمد» به چه معناست؟

«صمد» به معنای سرور، بزرگ و پیشوا است؛ یعنی کسی که در میان قوم خود فرمانش پذیرفته می‌شود و مردم بدون دستور او کاری را انجام نمی‌دهند. کسی که «صمد» را به این معنا بگیرد، می‌تواند بگوید: خداوند از ازل صمد بوده است.

معنای دوم «صمد» این است که مردم در نیازها و حاجات خود به سوی او روی می‌آورند و او را مقصد و پناه خود قرار می‌دهند. در زبان عربی گفته می‌شود: «صمدتُ صمدَ هذا الأمر»؛ یعنی قصد و هدف این کار را کردم.

کسی که «صمد» را به این معنای دوم بگیرد، نمی‌تواند بگوید «خداوند از ازل صمد بوده است»؛ زیرا در این معنا، «صمد» به یکی از صفات فعل خداوند اشاره دارد؛ یعنی صفتی که به چگونگی ارتباط و رفتار خداوند با بندگان مربوط می‌شود. با این حال، این برداشت نیز معنای درستی است.

همچنین «صمد» به موجودی گفته می‌شود که جسم نیست و درون و فضای توخالی ندارد.
سند حدیث :
التّوحيد جلد : 1 صفحه : 197 نویسنده : الشيخ الصدوق
لینک کتاب :
https://lib.eshia.ir/15046/1/197